Księga mistrza

Na początku był kwiat, a kwiat był doskonały bez nas.

To nie my go stworzyliśmy.My tylko zbieramy to, co dała ziemia, i dajemy temu głos.

Dlatego pierwszą zasadą mistrza jest troska o to, co żywe.

Bo bukiet nie jest rzeczą.Bukiet to słowo wypowiedziane bez słów: „pamiętam”, „kocham”, „wybacz”, „żegnaj”.

Kto układa kwiaty, trzyma w rękach cudze uczucia.Trzymaj je z troską.

Ucz się od mistrzów, ale szukaj własnego pisma.Nie powtarzaj cudzego, dopóki nie znajdziesz swojego.

Twój styl to twoje imię.Strzeż go, jak strzeże się imienia rodu.

Nie bój się niedoskonałości: to, co żywe, nie bywa symetryczne.

Każdego dnia stwórz choć jedną rzecz tylko dla siebie, bez zamówienia i bez ceny.Tak nie zgaśnie ogień.

Piękno stworzone bez duszy więdnie prędzej niż kwiaty.

Mistrz, który tonie w drobiazgach, przestaje być mistrzem.

Oddaj maszynie to, co należy do maszyny: rachunki, korespondencję, powtarzanie.Zachowaj dla siebie to, co należy do człowieka: zamysł, rękę i słowo.

Czas mistrza to najcenniejsze, co jest w pracowni.Nie trać go na to, co może zrobić ktoś inny.

Odpoczywaj, bo zmęczona ręka nie widzi koloru.

Więcej słuchaj, niż mów.Za prośbą „coś delikatnego” zawsze stoi historia. Poznaj ją.

Obiecuj tylko to, co możesz spełnić.Co pokazałeś, to wręcz.

Nie sądź człowieka po jego portfelu.Mały bukiet ułożony z miłością waży więcej niż wielki.

Pamiętaj tych, którzy przyszli do ciebie choć raz.Ich święta są twoimi świętami.

Człowiek, który do ciebie wraca, to najlepsza nagroda i najlepsza wieść o tobie.

Nie sprzedawaj swojej pracy taniej, niż jest warta.Tak odbierasz wartość pracy wszystkich mistrzów.

Ale też nie bierz za imię więcej, niż dajesz dziełem.

Wiedz, ile kosztuje cię każda rzecz.Mistrz, który nie umie liczyć, pracuje na cudzy rachunek.

Uczciwa cena to szacunek i dla siebie, i dla tego, kto przyszedł.

Nie oddawaj swego imienia tym, którzy stawiają mistrzów w jednym szeregu i porównują ich tylko po cenie.

Bo kto sprzedaje cudzymi rękami, ten pewnego dnia odkrywa, że ludzie nie przychodzili do niego.

Buduj swój dom, a nie wynajmuj kąta na cudzym targu.

Niech ludzie znają twoje imię, a nie imię witryny, w której stałeś.

Wolność mistrza nie polega na tym, by być samemu, lecz na tym, by być wśród równych.

Mistrz mistrzowi nie wrogiem.W twoim mieście jest rywalem, w innym mieście — bratem.

Jeśli proszą cię o bukiet tam, gdzie nie sięgają twoje ręce, wskaż tego, komu ufasz.

I ciebie wskażą, gdy przyjdzie czas.

Dziel się wiedzą: świeca nie gaśnie, zapalając drugą.

W pojedynkę mistrzowie są słabi wobec kupca.Razem są silniejsi od każdego rynku.

Co stworzyłeś, jest twoje.Nadaj mu imię i zachowaj dzień, w którym się narodziło.

Kto stworzył pierwszy, ten jest źródłem.Niech każdy wie, skąd przyszło piękno.

Czerp natchnienie otwarcie i wymieniaj tych, którzy cię natchnęli.Uczciwy dług nie umniejsza mistrza.

Nie przywłaszczaj cudzego: skradziony zamysł nie przynosi chwały.

Nie ma mistrza, który nie byłby uczniem.

Ucz się całe życie: od starszych, od młodszych, od natury i od własnych błędów.

Błąd to nie hańba, lecz zapłata za umiejętność.

Kto się nauczył, niech uczy.Tak rzemiosło żyje dłużej niż mistrz.

Wszystko ma swój czas: tulipan — wiosnę, piwonia — początek lata, dalia — jesień.

Nie spieraj się z porą roku, idź za nią, a będzie dla ciebie hojna.

Nie wyrzucaj tego, co jeszcze żyje.Każdą łodygę ktoś wyhodował.

Ziemia daje hojnie.Nie bierz więcej, niż potrzebujesz.