İkebana: Japon Düzenleme Sanatı

Her çiçekçi eninde sonunda aynı duvara toslar: bir yuvarlak buket daha, bir gül kubbesi daha, bir ürün yığını daha. İkebana bu duvara verilen en eski, en derin yanıttır — beş buçuk yüzyıldır tam tersi soruyu soran bir gelenek: bu düzenlemenin ne kadar azına ihtiyacı var?

İkebana nedir (ve ne değildir)

İkebana, kesme sapları çizgi, asimetri ve boşluk etrafında düzenleyen Japon sanatıdır. Batı geleneği kütle inşa ederken — daha çok çiçek, daha dolu kubbe — ikebana ilişkiler kurar: bir çiçekten uzağa yaslanan bir dal ve aralarındaki boş havanın her ikisi kadar iş görmesi. 15. yüzyıl Budist tapınak adaklarından doğdu, Kyoto'daki Ikenobo ekolü tarafından kodlandı ve milyonlarca uygulayıcısı olan yaşayan bir disiplin olarak varlığını sürdürüyor.

Bu bir “Japon tarzı dekorasyon” değildir. Resmi ad — kadō — çiçeklerin yolu — onu çay seremonisi ve hat sanatının yanına koyar: kısmen nesne için, ama çoğunlukla eğittiği dikkat için yaptığınız bir pratik.

Üç çizgi

Klasik kompozisyonlar, asimetrik bir üçgen oluşturan üç eşit olmayan çizgi üzerine kurulur:

• Shin (gök) — en uzun çizgi, jesti belirler;
• Soe (insan) — shin'in yaklaşık üçte ikisi, onu yankılar ve yanıtlar;
• Hikae / tai (yer) — en kısası, kompozisyonu yere bağlar.

Hiçbir şey ortalanmaz, hiçbir şey simetrik değildir ve her sapın açısı uzunluğu kadar özenle belirlenir. Üç çizgili iskeleti bir kez gördüğünüzde onu her yerde tanırsınız — bugünün editoryal çiçekçiliğinin yarısı dahil.

Bilinmeye değer üç ekol

Ikenobo — köken; Kyoto'daki Rokkakudo tapınağında kuruldu; resmi rikka stili dokuz belirlenmiş konum kullanabilir ve öğrenmesi yıllar alabilir. Ohara — moribanayı (“yığılmış çiçekler”) icat etti: alçak, sığ tabaklar, minyatürde manzaralar, kenzanın var olma nedeni. Sogetsu — kurucusu Sofu Teshigahara'nın ikebananın “herkes tarafından, her yerde, her şeyle” yapılabileceğini ilan ettiği 20. yüzyıl modernistleri — çelik, plastik ve deniz odunu dahil. İkebana hiç heykele benziyorsa, o Sogetsu'dur.

Kenzan — kaçan alet

Kenzan, iki santimetre su içinde sapları herhangi bir açıda tutan, pirinç iğnelerden oluşan ağır bir metal plakadır. Moribana için icat edildi ve Batı'nın süngersiz tasarımının bel kemiği hâline geldi — gördüğünüz her “çiçek tutucu” (flower frog) rönesans paylaşımı, ana akıma geçen ikebana donanımıdır. Mekaniği çiçek tutucu rehberimizde ve daha geniş akımı süngersiz çiçekçilik yazımızda ele alıyoruz.

Ticari bir çiçekçinin yarın ödünç alabilecekleri

İyi kısımları kullanmak için cübbeye ya da sertifikaya ihtiyacınız yok:

1. Bir adım olarak çıkarma. Parçayı bitirin, sonra iki sap çıkarın. İkebananın temel disiplini ve ticari işte en hızlı kalite yükseltmesi.
2. Herhangi bir kütleden önce tek çizgi. Yön belirleyen tek bir dalla başlayın; geri kalan her şey onu yanıtlasın. “Varsayılan kubbe” refleksini anında öldürür.
3. Sapları gösterin. İkebana, sapı ve açısını çiçeğin bir parçası olarak görür. Şeffaf vazolar ve görünür mekanikler özgüven olarak okunur.
4. Tek sayılar, eşit olmayan yükseklikler. Üç ve beş, asla bir çit.
5. Konu olarak mevsimsellik. Bir ikebana parçası mevsimi hakkındadır — kışın çıplak dallar bir eksiklik değil, asıl meseledir.

Ekonomiye dikkat edin: bu ilkelerin her biri daha çok değil, daha az sap kullanır. Önce-çizgi tasarımı, kâr marjınızı iyileştiren o nadir estetik yükseltmedir — bu yüzden onu modern çiçek tasarımı kursumuzda öğretiyoruz ve bu yüzden ev stilimiz negatif alana bu kadar yaslanıyor.

Bu hafta evde başlamak

Sığ bir kase, bir kenzan (12 $'dan başlayan), makas ve herhangi bir pazardan üç sap: bir dal, bir çiçek, bir aksan. Dalı dikeyden 15 derece, ona yanıt veren çiçeği 45 derecede, aksanı ise alçakta 75 derecede yerleştirin. Yaptığınıza bakın, sonra bir şeyi çıkarın. İşte bu — bakmak ve çıkarmak — asıl pratiktir; ayrıca Japon çiçek tasarımı üzerine daha geniş notlarımıza bakın.